Ogród angielski (swobodny)

Pierwsze ogrody angielskie, nawiązujące do naturalnych ogrodów krajobrazowych, powstały w XVIII wieku jako alternatywa dla sztucznych i obłożonych rygorami barokowych ogrodów formalnych. W swoim założeniu miały mieć charakter nastrojowo-sentymentalny, czemu służyły elementy architektury nawiązującej do przeszłości, takie jak stylizowane na antyk lub styl gotycki ruiny świątyń i zamków, posągi, obeliski, fragmenty kolumn z różnych epok. Ogród angielski jest naturalnie wpasowany w miejsce, w którym jest zakładany. Praktycznie nie stosuje się w nim płotów ani parkanów. Zamiast nich naturalnymi elementami wyznaczającymi granice są żywopłoty, skały lub jeżeli występują w danym miejscu - strumienie.

Głównym elementem ogrodu w stylu angielskim jest doskonale utrzymany trawnik, uzupełniony rozległymi rabatami kwiatowymi oraz różnymi gatunkami drzew. Wszystko skomponowane tak, jakby zostało stworzone ręką natury. Ukryte w zieleni altany powinny otaczać pnącza (np. wysokopienne róże lub powojniki). Poszczególne części ogrodu mogą odgradzać fragmenty niskich kamiennych murków. Ławeczki - najlepiej kamienne lub kute - nie mogą wysuwać się na pierwszy plan założenia ogrodu. Wszystko powinno mieć układ swobodny - w przeciwieństwie do geometrycznego w stylu formalnym - jak najbardziej asymetryczny i nieregularny.

Ogród angielski, uzupełniony na początku XIX wieku o elementy ogrodów dalekowschodnich, stał się prekursorem ogrodów romantycznych.